ارزش هر قول و قراری به ادمی است که ان را قبول میکند وگرنه در معنی و مفهوم ارزش خاصی پیدا نمیکند و هیچکس را متعهد نمیکند. اما اگر کسی با خود یا بادیگری یا بین خود و خداوند قول وقراری را معین کرد به جاست که تا اخرین نفس برای پایبندی به ان تلاش کند.واگر در انجام ان سستی کرد و به ان وفا نکرد هم از منظر

توقع داشتن از دیگران عاملی است که انسان را یا در حال نگه میدارد و یا به گذشته بر میگرداند.ما باید یاد بگیریم که جوری زندگی کنیم که هیچگاه از هیچکس متوقع نباشیم.خوشی یا ناخوشی ما نباید در گرو دیگران باشد که با هر لبخندی شاد و خوشبخت و با هر اخمی خود را بدبخت و بدشانس بنامیم.هر انسانی به امر پروردگار